Gmina Lipnica: Od ponad 10 lat mieszka w chlewie. Towarzyszą mu watahy szczurów

Ogrzewa się prowizorycznym piecykiem. Obok budynku zbudował szałas, który jest składem opałowym. Nie ma elektryczności i bieżącej wody. Wieczorami do snu przygrywa mu radio na baterie. Najgorsze jest to, że mężczyzna jest „odporny” na pomoc. Nie chce kontaktów ze światem zewnętrznym. Odmówił pójścia do schroniska dla bezdomnych. Chce przeżyć resztę życia w swoim obskurnym chlewie.
– Jest mi tu dobrze – oznajmił, gdy odwiedziliśmy go, by sprawdzić, czy potrzebuje pomocy.
Mężczyzna opowiedział historię swojego życia. Pan Józef był kiedyś żołnierzem zawodowym. Gdy uległ wypadkowi, odszedł ze służby. Uraz głowy sprawił, że stał się osobą nie w pełni odpowiedzialną. Wrócił wtedy do rodzinnego Zapcenia, gdzie wspólnie z bratem zarządzali gospodarstwem po rodzicach. Nie szło im dobrze. Alkohol sprawił, że majątek zaczął podupadać. Drewniany dom, który dotąd zajmowali, zaczęli rozbierać przeznaczając na opał. Jednocześnie wciąż brakowało pieniędzy na alkohol. Brat postanowił sprzedać przepisane im gospodarstwo. Było to powodem kłótni między rodzeństwem. Józef pozostał na byłej, sprzedanej już ojcowiźnie, bo nowy właściciel pozwolił mu zająć chlew do końca życia. Brat się wyprowadził.
– Będąc często w tej wiosce dowiedziałam się, że po lasach chodzi mężczyzna, który mieszka w opłakanych warunkach – mówi Bożena Pażontka-Lipińska, kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Lipnicy. – Postanowiliśmy mu pomóc. Początkowo bardzo trudno było się porozumieć. Pan Józef jest małomówny. Gdy przyszedł do ośrodka, kilka godzin czekaliśmy, zanim cokolwiek powiedział.
Urzędnicy skierowali go na komisję lekarską, by przyznano mu rentę z powodu niepełnosprawności. Dzięki temu otrzymuje 440 złotych miesięcznie.
– Te pieniądze w pełni mi wystarczają – twierdzi Józef Jażdziewski. – Niczego mi nie brakuje. Mam co jeść i co ubrać.
Sąsiedzi też próbowali pomóc. – Daliśmy mu kuchenkę, a on uznał, że się nie nadaje i zaczął ją po swojemu przerabiać. Oczywiście była potem do wyrzucenia. Tak samo było z wersalką – opowiada sąsiadka.
Przedstawiciele ośrodka pomocy społecznej załatwili też miejsce w schronisku dla bezdomnych. Po krótkim czasie Józef Jażdziewski wrócił do swojego chlewu.
– Tu czuję się najlepiej – podkreśla. – Moim marzeniem jest jedynie podłączenie prądu. Niczego więcej od życia nie oczekuję.
Najprawdopodobniej nic z tego nie będzie, choć pracownicy GOPS próbowali mu pomóc. – Zwróciliśmy się do zakładu energetycznego z prośbą o podłączenie elektryczności. Okazało się to niemożliwe ze względu na warunki techniczne oraz zbyt duże koszty, których nie byłby w stanie pokryć – wyjaśnia Pażontka-Lipińska.
W zimowe wieczory będzie oświetlał wnętrze świecami. Jak w XIX wieku. Jażdziewski wzdycha, gdy słyszy, że prądu jednak nie będzie, ale walki o lepszy byt nie podejmie. Dobrze mu w tym jego chlewie.
– Przynajmniej nie jestem bezdomnym – podkreśla.